Binnen het thema mens en medemens stonden we ook stil bij enkele casussen.
Ik koos de casus in verband met de financiering van de gezondheidszorg omdat ik deze stelling heel hard vond. In deze casus stelt men dat mensen die ziek zijn omwille van slechte levensgewoonten of levensstijl zelf moeten opdraaien voor de kosten. Ik vind dit een beetje te radicaal. Waar trek je eerst en vooral de grens tussen eigen "schuld" en andere factoren. Anderzijds vraag ik me ook af of mensen geen tweede kans verdienen. Stel: iemand die rookt krijgt bijvoorbeeld een longziekte of longkanker. Om deze ziekte te behandelen zijn de kosten te hoog voor de zieke. Hij kan dus niet genezen omdat hij het niet kan betalen. Als de gezondheidszorg zou tussenkomen heeft de zieke nog een kans om een nieuw leven te starten. Maar volgens deze stelling moet hij zelf opdraaien voor de kosten. Heeft hij het zelf gezocht? Is het zijn eigen schuld? Stel dat het inderdaad zo is, krijgt deze persoon dan geen tweede kans? Moet de familie van het slachtoffer hier dan ook voor opdraaien? Zij moeten dan afscheid nemen van iemand terwijl dit eigenlijk misschien niet had hoeven gebeuren.
Op die manier tref je dus niet alleen " de schuldige" maar ook de medemensen rondom de persoon.
Welke waarden spelen in deze casus een rol? Kan je ze omschrijven?
BeantwoordenVerwijderenIk vind dat vooral respect voor de familie hier een belangrijke rol speelt. Er wordt alleen gedacht aan de persoon in kwestie. Maar wat met de familie. Er wordt helemaal niet aan hen gedacht. Zij verdienen ook begrip en respect. Voor hen is het ongetwijfeld moeilijk om hun familielid te verliezen terwijl dit eigenlijk niet had hoeven gebeuren. Ook verbondenheid speelt hierbij een rol. Kunnen we nog spreken over verbondenheid als we geen tweede kans verdienen en elkaar niet kunnen steunen in zulke lastige en moeilijke situaties.
VerwijderenIk vind dat je gelijk hebt als je vraagt wat is 'schuld'. Die tweede kans vind ik ook zeer belangrijk. Iedereen verdiend een tweede kans. Ook mensen die hun 'eerste kans' wat verspild hebben. Dit kan door verschillende redenen zijn.
BeantwoordenVerwijderenMensen moeten niet opdraaien voor hun eigen kosten!
Sarah
BeantwoordenVerwijderenIk kan je mening volgen. Het is inderdaad moeilijk om de grens te trekken tussen eigen schuld en noodlot. Mensen maken nu eenmaal fouten. Je spreekt over een tweede kans, maar wat als ze die tweede kans niet benutten? Verdienen ze dan nog een kans? Hoe zie je dit?
Petra
BeantwoordenVerwijderenTweede kansen zijn volgens mij inderdaad heel belangrijk. En inderdaad wat als mensen hun tweede kans niet benutten? Je hebt een goed punt maar vooral een moeilijke vraag. Ik denk dat mijn mening hier een ander staartje krijgt. Ik ben er niet voor te vinden dat mensen zelf moeten opdraaien voor de kosten als ze ziek worden. Maar als ze de kansen die ze krijgen blijven verspillen en niet benutten dan stopt het voor mij. We kunnen geen nieuwe kansen blijven geven en krijgen. Maar anderzijds heb je dan opnieuw de factor schuld die niet altijd even duidelijk is.
Hoi Sarah
BeantwoordenVerwijderenIk vind dat die mensen hier niet alleen voor moeten opdraaien. Maar als een kettingroker weet dat hij er erg aan toe vind ik dat ze hem moeten verplichten van te stoppen met roken. Alleen zal dit niet lukken daarom moet het ziekenhuis hem begeleiden door hem bijvoorbeeld onder controle te laten afkicken. Net hetzelfde voor iemand die alcohol verslaafd is. Als men weet dat men ernstig ziek is maar ze willen zich niet laten behandelen voor hun probleem dan vind ik dat ze voor de kosten moeten opdraaien, wat denk jij?
Groetjes Jeremy
Dag Jeremy
BeantwoordenVerwijderenJe hebt inderdaad een punt. Mensen verplichten om iets aan hun probleem te doen kan een oplossing zijn. Ik vind het goed dat je aanhaalt dat ze dit wel niet alleen kunnen en hiervoor best hulp in roepen. Ik kan begrijpen dat je vindt dat ze anders zelf voor de kosten moeten opdraaien. Maar dit vind ik niet. De reden hiervoor is omdat ik denk dat het telkens vooral de mensen rondom het slachtoffer zijn die hier verdriet van ondervinden. Het klinkt misschien hard maar als het uitendelijk komt tot een sterfgeval, zal de persoon die sterft dit misschien niet meer weten. De mensen die achterblijven zitten wel met het verdriet en misschien nog met kosten.